Als het meisje aan het bed van haar stervende opa zit, gaat de deur open. Ze kan amper geloven wie daar binnenkomt. Wat mooi!

Ware vrienden zijn een echt geschenk. Niets op de wereld is zo waardevol als de warmte en het gezelschap die mensen elkaar kunnen geven. Het verhaal van dit meisje en haar grootvader bewijst dat eens te meer. Het werd gepubliceerd op de website “Rumor has it” en het ontroert mensen wereldwijd.

opa

Elke zaterdag ging ik samen met mijn grootvader naar het bejaardentehuis dat slechts enkele straten van ons huis verwijderd is. Mijn moeder was minder enthousiast, omdat ik liever een zaterdag met mijn opa doorbracht dan met mijn vrienden te spelen. We bezochten vele van de oude en zieke mensen in het tehuis. Mijn opa zei altijd: “Wie de zieken bezoekt, schenkt hen leven.”

opaa2

Eerst bezochten we mevrouw Sokol. Ik noemde haar altijd de “kokkin”, want ze vertelde steeds hoe beroemd ze in Rusland wel was geweest als kokkin. De mensen kwamen van heinde en verre om haar kippensoep te proberen.

Daarna was meneer Meyer aan de beurt, die ik altijd de “joker” noemde. We zaten aan zijn eettafel en hij vertelde ons grappen. Sommigen waren erg grappig, anderen niet. Sommigen begreep ik ook gewoon niet. Maar de joker lachte altijd om zijn eigen grappen. Hij schudde van het lachen tot zijn gezicht helemaal rood werd. Vaak konden mijn opa en ik onze lach ook niet meer inhouden en begonnen met hem te lachen, hoewel de grap zelf helemaal niet grappig was.

Een deur verder woonde meneer Lipman, de “zanger”. Hij hield ervan om voor ons te zingen en dan vulde zijn wondermooie stem de kamer. Zijn stem was zo helder en krachtig, zo diep, dat we gewoonweg wel moesten luisteren.

De “grootmoeder” mevrouw Kagan toonde ons steeds trots de foto’s van haar kleinkinderen. Ze waren over de hele kamer verdeeld, in fotolijsten, in albums en zelfs aan de muren gekleefd. De kamer van mevrouw Schrieber daarentegen lag vol souvenirs. Aandenkens die tot leven gewekt werden wanneer ze ons over haar leven vertelde. Zo werd ze de “souvenirdame”. Dan was er nog meneer Krull, de “stille man”. Hij zei niet veel. Hij luisterde naar mijn opa of mij, lachte en knikte. Op het einde zei hij steeds dat we volgende moesten terugkomen. Dat zeiden ze allemaal.

Elke week gingen we naar het bejaardentehuis, door regen en wind, en bij zonneschijn. Samen bezochten we onze vrienden: de kokkin, de joker, de zanger, de grootmoeder, de souvenirdame en de stille man. Maar op een dag werd mijn opa ernstig ziek en moest naar het ziekenhuis. Daar zeiden de artsen dat ze weinig hoop hadden.

Dan kwam de volgende zaterdag en was het tijd om het bejaardentehuis te bezoeken. Maar hoe kon ik daar zonder mijn opa naartoe gaan? Toen herinnerde ik me wat hij me ooit gezegd had: “Niets zal tussen jou en een goede daad staan.” Dus trok ik er alleen op uit. Want wie de zieken bezoekt, schenkt hen leven. Iedereen was dolgelukkig om me te zien, maar vroegen zich af waar mijn opa was. Toen ik hen dan vertelde dat mijn opa in het ziekenhuis lag, konden ze allen duidelijk zien hoe droevig ik was en probeerden ze me op te monteren.

De kokkin verklapte me een paar geheime recepten, de joker vertelde me zijn nieuwste grappen en de zanger zong een lied voor me. De grootmoeder toonde me een paar foto’s, terwijl de souvenirdame spannende verhalen over haar leven vertelde. Toen ik dan de stille man bezocht, stelde ik oneindig veel vragen, tot me niets meer inviel en ik dan maar vertelde wat ik op school geleerd had. Na een tijdje nam ik van iedereen afscheid, ook van de dame aan de receptie. “Bedankt om te komen” zei ze nog. “Hopelijk herstelt je opa spoedig.”

3

Enkele dagen later lag opa nog steeds in het ziekenhuis. Hij at niets, kon niet zitten en sprak nauwelijks een woord. Ik zette me in een hoekje van de kamer zodat mijn opa niet zou kunnen zien hoe ik huilde. Dan ging mijn moeder langs het bed zitten en nam zijn hand vast. De kamer was erg donker en duister. Toen ging de deur van de ziekenhuiskamer open en een verpleegster zei: “Jullie hebben bezoek.” Dan hoorde ik een vertrouwde stem: “Is dat feestje hier?” Ik zag op en herkende de joker! Achter hem stonden de kokkin, de zanger, de grootmoeder, de souvenirdame en zelfs de dame van de onthaalbalie! De kokkin vertelde over al het overheerlijke eten dat ze voor mijn opa zou maken wanneer hij terug gezond was. Ze had zelfs een portie van haar beroemde kippensoep bij. “Kippensoep?” riep de joker. “Wat deze man nodig heeft, is een stevige boterham!” en begon diep te lachen en iedereen lachte mee.

Dan vertelde hij ons nog een paar nieuwe grappen. Toen hij klaar was, hadden we allemaal onze zakdoek vast omdat moesten huilen van het lachen. Dan overhandigde de grootmoeder mijn opa een “word snel beter kaart”, ingekleurd door haar kleinkinderen. Er stond een clown met luchtballonnen op. De zanger hief een lied aan en iedereen zong mee. De souvenirdame vertelde over de dag dat mijn opa een sneeuwstorm had getrotseerd om haar rozen voor haar verjaardag te brengen. En voor we het wisten was het bezoekuur voorbij. Iedereen nam afscheid en beloofden om terug te komen.

Die avond at mijn opa terug goed. Hij kon zelfs terug rechtop zitten en dan duurde het niet lang meer tot hij weer kon stappen. Elke dag ging het wat beter en elke dag werd hij krachtiger. De artsen waren totaal verbluft toen hij terug naar huis kon gaan en spraken van een wonder. Maar ik weet de waarheid: zijn vrienden hadden hem genezen. Want wie de zieken bezoekt, schenkt hen leven.

Met mijn opa gaat het terug helemaal goed. Elke zaterdag, zonder uitzondering, gaan we naar het bejaardentehuis en bezoeken onze vrienden: de kokkin, de joker, de zanger, de grootmoeder, de souvenirdame, de stille man en uiteraard de vrouw aan het onthaal.

Wat een wonderbaarlijk verhaal. Hopelijk mogen dit meisje en haar opa nog vele leuke zaterdagen met hun vrienden beleven.
[mashshare]